آن نوحِ دلتنگم که در توفان خود غرقم

کافر زبانم؛ گرچه در ایمان خود غرقم

آتش ، دلم را برد، گرچه چون نیاکانم

پنداشتم درباغ سبز جان خود غرقم

زنجیر هستی واکن از پایم ، رهایم کن

آه ای عدم ! در حسرت عصیان خود غرقم

من یوسفی گمراه و دلتنگ زلیخایم

هر نیمه شب در گریۀ پنهان خود غرقم

یاری خیالی، واژه ها و جاده ای موهوم

من در سراب عشق بی پایان خود غرقم

شاید خبر با هیچ کس در هیچ جایی نیست

در بارش یکریز اندوهان خود غرقم …