نگاه کن! چه زیاد و چه زود دل بستم

به گل، به می، به تبسم ، به عود، دل بستم

سکوتِ کهنه ی تبعید و ناله ی زنجیر

به هر صدا که تو را می سرود، دل بستم

و من که معنیِ وهم و شب و عدم بودم

به چشم های تو – یعنی وجود – دل بستم

به خانقاه و سقاخانه و هزار سراب

و هرچه عقلِ مرا می ربود، دل بستم

ستون ستون، غم تو ، شد مقیم دلم

وزید بغض و به زاینده رود دل بستم

چه اعتراف غریبی ! که سی و سه سال

به هرکسی که شبیه تو بود، دل بستم …