پُرم ز گمشدگی …

حلول کرده محالی درون پیرهن ات

خودت بگو، وطن من کجاست جز که تن ات؟

سیاه شد جگر من، سپید شد چشمم

چه ناگهان غریبی ست، شعرِ آمدن ات !

نه ! شعرِ کهنه و نو ، جز ملال ، میوه نداد

به من بده قدحی، از شرابِ خویشتن ات

بزن می و نی و از زلف باز کن گرهی

ردیف کن غزلی با قوافیِ کهن ات

به بوسه قانعم و… من مگر چه خواسته ام !

چه سود می بری از اخم نازِ دل شکن ات؟

چقدر بی تو، نگاهم شود لبالبِ هیچ ؟

پُرم ز گمشدگی ، کاش عطری از دهن ات …