بایگانی دسته: شعر

از میلادِ مسیح دو هزار و اندی سال گذشته است و از سقراط  و دکارت چه می دانم چند سال…   اما هنوز  هر نسیمی در شاخه های بید مجنون               حواسم را پرت می کند تا دوباره ندانم اندوه یوسف … ادامه‌ی خواندن→

  پُر مي كني جاي ِ مرا با ديگران،  بي من بيهوده مي گويم : كمي ديگر بمان بي من !   تو شوخي ات گل مي كند؛  با گريه  مي گويي روزي  ز حركت  باز مي مانَد  زمان بي … ادامه‌ی خواندن→

گُناهی مُستحب­تر نیست از دیدار ِ پنهانت اگر بگذارد این زیبایی ِ کافر/ مُسلمانت          من از سجّاده ها  و جاده­ها،  بسیار می ترسم بخوان یک سوره از گمراهی ِ گیسوی ِ حیرا­نت   ببین! کاهن شدم، کولی وَش و … ادامه‌ی خواندن→

وقتي هر آن چيزي كه مي بيني تاريك و تلخ و لوس و تكراري ست وقتي تمام مُرده ريگِ عشق    همخوابگي با رنج ِ بيزاري ست   يك نيمه شب       - وقتي همه خوابيم  –  بيدار شو         بوداي … ادامه‌ی خواندن→

اندوهگین ام می کند              یاد کسی که                   هرگز نبوده   دلم را    می لرزاند دلم را     نام کسی که نیست          که هیچ گاه نخواهد بود ….