بایگانی دسته: شعر

آتش زده ام خرقه ي ايمان  كهن را                       بُتخانه ي دلگير خُدايان  كهن را   هرگز نَبرَد هيچ گل و باغ و بهاري از خاطر  ما ظلم ِ زمستان ِ كهن را    زخم ِ تن ما خنده به انكار … ادامه‌ی خواندن→

برای فروغ فرخزاد که  دربند است  با لبخندي محو           چشم در چشم  تو چپق اش را روشن می کند                  و صندلی اش را                              جا به جا     … ادامه‌ی خواندن→

(۱) قهر کرده   با بهار و        آفریدگار   شاخسار بی شکوفه ی انار …             (۲) اینک بهار ! فصل غزل خیز دیگری   یا نه ! دروغ  مصلحت آمیز دیگری …   (۳) شکستِ کوزه ای در مسیر ِ … ادامه‌ی خواندن→

اندوه ِ تو که اشاره ای بیش نبود  پس کِی      پس کِی این همه برف آمده است؟ ….

وتنم تو بودی         ای خاطره ی ِ فراموش              در مسافرخانه های ِ بین راهی !

 بي تاب در پيله مي شكوفد                        پروانه  آن سوي تر             دهان گشوده                      عنكبوتي بي خيال …

حال من اين روزها چقدر شبيه همين ترانه ي احمد شاملو ست كه بي حواس و يكريز ورد لبهام شده: جماعت! من دیگه حوصله ندارم به خوب، امید و          ازبد گِلِه ندارم       گرچه از دیگرون فاصله ندارم                … ادامه‌ی خواندن→

                (۱) شکل  قفسی گشوده در باد است                          بی تو / با تو                                 همیشه آغوشم …                                     (۲)   تقصیر تو نیست        ذات  زیبایی نیز             از دور فقط  شبیه  زیبایی ست                     (۳) این … ادامه‌ی خواندن→

شادمان و شرمگین              خویش را             به خواب می زند                            زمین   در قرار ِ بی قرار ِ بوسه های ِآسمان و                                  ماه ِ مه جبین …

با احترام پیشکش به خاطره ی اندوهگین احمد شاملو  و سنگ مزار شکسته اش …  ميراث هر عشقي، به جز اندوهيادي نيست دير است ديگر، فرصتِ هيچ اعتمادي نيست   خو كن به زخم ات؛  زخم ِ بي بهبودِ  دانایی  زخم پلنگ … ادامه‌ی خواندن→