دو هزار و اندی سال گذشته است و

از سقراط  و دکارت

چه می دانم چند سال…

اما هنوز

 هر نسیمی در شاخه های بید مجنون

              حواسم را پرت می کند

تا دوباره ندانم

اندوه یوسف است که می وزد یا

                      بوی فراق  کدامین لیلا…

هنوز هنوز

همان دیوانگی با من است

                همان گمراهی ِ کهن ….

پُر مي كني جاي ِ مرا با ديگران،  بي من

بيهوده مي گويم : كمي ديگر بمان بي من !

تو شوخي ات گل مي كند؛  با گريه  مي گويي

روزي  ز حركت  باز مي مانَد  زمان بي من

توفيرِ چنداني ندارد اين كه مي چرخد

دورِ كه ؟ يا تا كي؟ زمين و آسمان بي من

در جاده  جز باران ِ تنهاييِِ رفيقي نيست

گاهي كه مي پرسي : مگر اين كاروان بي من …؟

سهم ِ من از وهم ِ ازل،  شايد غزل باشد

حالا چه فرقي مي كند  اين كه جهان بي من ….

صخره اي

       كنار شعله هاي باز مانده از عبور ايل

بي قرار ِ جُفتِ  گمشده

در كُجاي قله هاي  برف پوش …

پاييز و سنگسار ِ درختان

و شاخسار ِ بريده

در باد هم جوانه خواهد زد

غرق شكوفه خواهد شد

حتي همين چوبه ي ِ تبر

كه سال هاست تيغه اش

در گُرده ي ِ  نهالكِ خُردِ بهار

                          خم شده است

غرق شكوفه خواهد شد

             حتي همين مترسكِ معذور …

واپسين نتيجه‌اي كه نيكوس كازانتزاكيس (NikosKazantzakis)، نويسنده، شاعر، انديشمند و عارف مشهور يوناني از نوشتن نمايشنامه «بودا» مي‌گيرد، اين است كه در جدال بين «ضرورت عمل سياسي» با «بي عملي بوديستي» به معناي درك بيهودگي هر كنشي، يگانه راه رهايي و رستگاري، «هنر» است.

 اگرچه غايت مكتوب نمايشنامه بودا، سخت بدبينانه و نااميد‌كننده است، اما اعترافي تلخ به اين واقعيت است كه «مبارز راه آزادي، فرجامي چون فرجام بردگان دارد و دچار بيماري آسماني، يعني جواني است؛ به اين معنا كه مي‌خواهد جهان را يك‌شبه تغيير دهد… واكنشي دن كيشوت وار، انكار وجود سرنوشت…» آن هم در جهاني«الاكلنگ وار» كه مدعيات يكي، بايد وزني معادل دعاوي آن ديگري داشته باشد! اما مگر مي‌توان از سياست پرهيز كرد؟ كازانتزاكيس به نام بودا و از زبان وي مي‌گويد كه: هنرمند امر نا-زيبايي شناسانه (عمل سياسي) را شرط لازم نجات خويش از طريق امر زيبايي شناسانه مي‌شمرد (ر. ك به: كازانتزاكيس، بودا، ترجمه محمد دهقاني، مقدمه).

محمدعلي اسلامي‌ندوشن سرشت و سرنوشتي چنين داشته است. كسي كه مي‌توانست در كسوت سياستمداري زبده يا حقوقداني عالي‌رتبه به آساني مدارج سياست را طي كند و قدر ببيند و بر صدر بنشيند، اما برخلاف بسياري از سياستمداران و بند‌بازان عرصه فرهنگ، بر سر اين پرسش هول‌انگيز با خويش به جدال بر مي‌خيزد كه «كسي كه اندكي ادعاي فهم و شرافت كند، بايد گهگاه بتواند از خود بپرسد: آيا من به ناني كه مي‌خورم، مي‌ارزم؟» (ذكر مناقب حقوق‌بشر/ ص74).

او در زندگي‌نامه خودنوشت دلنشين‌اش (روزها/ ج3، ص 11) توصيفي اگزيستانسياليستي از خويش ارايه مي‌كند: «فردي بودم ناظر و نگران، كسي كه آمده و چند ماهي نگاهي بر روزگار افكنده و حاصل نظاره خود را در ميان دو عدم گزارش كرده است.» و البته گزارش اسلامي‌ندوشن از سنخ گزارش‌هاي صوفيانه نيست كه از دل آن عزلت طلبي يا تفاخر زباني و تعابير عرفاني عجيب و غريب و بي‌ثمر، زاده شود. برخلاف شبه صوفياني كه نااميد از خاك، دست افشان و پايكوبان بر جنازه ملت و مليت چهار تكبير مي‌زنند و در زمانه عسرت، كشكول و آفتابه را بر دوش افكنده راهي كنج دنج ديگري مي‌شوند. اسلامي‌ندوشن عشق به ايران و فرهنگ و مردمانش را در ده‌ها اثر مكتوب خود به تماشا نهاده است و از همه مهم‌تر اينكه برخلاف وطن‌گرايان افراطي هرگز ديده بر خطاها و قصور مردمان ديارش نمي‌بندد و به نقد نقش آنان در تاخير فرهنگي و تعطيلات تاريخي طولاني شان مي‌پردازد.

در عرصه اخلاق و بررسي علل/دلايل نااخلاقي زيستن ايرانيان نيز سخنان سهل و ممتنع اسلامي‌ندوشن شنيدني است: «متاسفانه بايد بگوييم كه اخلاق در ايران، لااقل از 60سال پيش به اين سو، بگيريم از 28مرداد 32، رو به شيب نهاده. اين را كساني كه در اين دوران زندگي كرده‌اند، روزانه به تجربه دريافته‌اند. چرا؟ چه پيش آمده؟ آنچه به ظاهر ديده مي‌شود، جمعيت افزايش يافته، شهرها متراكم شده و از همه مهم‌تر نياز مادي و توقع مردم رشد كرده و راه‌حلي كه براي اقناع نيازها ديده شده، مجالي براي پرواي اخلاق نيافته. نفع، محور قرار گرفت و پول راهگشاي كل گشت. در جريان نهضت ملي‌شدن نفت، مردم به چيزهاي ديگر دلخوشي بسته بودند، مفاهيمي چون آزادي، رهايي از اعمال نفوذ خارجي، بازيافت عزت‌نفس، براي آنها معني يافته بود… ولي جريان 25ساله بعد از كودتا به زبان بي‌زباني به آنها گفت: آزموديد و شكست خورديد. اكنون به آنچه نقد است دل ببنديد، پول به دست آوريد و اين ادامه يافت…» (با تلخيص از مقاله مبادي هويت ايراني)

رهايي از دامچاله كليشه‌ها و شبه مساله‌ها، آن هم در عرصه هنر و ادبيات كار آساني نيست. فراغت يافتن از بازي‌هاي زباني و روزمرگي‌هاي فرهنگي -سياسي و پرداختن به ريشه‌ها و انديشه‌هاي انساني و صلح گستر، آن هم آنجا كه خانه از پاي‌بست ويران است از فضايل ستودني اسلامي‌ندوشن است. شايد از همين انساني نگريستن به قضايا و امور باشد كه تعريف ندوشن از حقيقت هم تعريفي دلنشين و متفاوت است: «در انسان جوهره‌اي است بي‌نام كه به سوي گشايش و روشنايي رهنمون مي‌شود ‌و به‌رغم وارونه‌گري‌هايي كه طي تاريخ از جانب قدرت‌ها اعمال شده و از خلال ابرهاي حوادث، گاه در قالب اسطوره و تمثيل و رمز و گاه به صراحت روي نموده، حقيقتي برجاي مي‌ماند كه از شكفتن روح به دست آمده و گاه در هنر تجلي مي‌كند و گاه خيلي ساده، در يك نگاه، يك ديدار، يك انتظار، يك كشف، يك خدمت به خلق و يك ايستادگي بر سر آنچه حق پنداشته مي‌شود…» (با تلخيص از فصلنامه هستي، دوره سوم، سال يكم، شماره ۲۸ و ۲۹).

انصاف بايد داد كه زيستني از اين دست، آن هم در جامعه‌اي سياست‌زده كه هر چيزي پيش و پشت سياست، شكل مسخ شده به خود مي‌گيرد، سخت دشوار و ناياب است و همين نكته ارزش فرزانگاني عاشق از قبيل محمدعلي اسلامي‌ندوشن را كه حجاب معاصرت، بزرگي‌شان را در خود نهفته و مدفون داشته، بيشتر آشكار مي‌كند.

لینک  یادداشت در روزنامه ی شرق

                             http://sharghnewspaper.ir/Page/Vijeh/90/07/21/2

یادداشت استاد مصطفی ملکیان در باره استاد ندوشن را هم می توانید در همین ضمیمه در لینک زیر بخوانید:

http://sharghnewspaper.ir/Page/Vijeh/90/07/21/20

 از بین نقدهایی که بر شعرهایم نوشته شده به نقدی برخوردم که  چندی پیش یکی از منتقدان (که شاعر هم هست) به نام آقای مصطفی علی پور بر کتاب در تناسخ کلمات نوشته  و در فصلنامه ” شعر” منتشر کرده بود.  این نقد در چهار صفحه است و آدرس لینک این است :

http://www.noormags.com/view/fa/ArticlePage/563117

 به نظرم رسید که نقدی منصفانه و  محققانه است و به خواندنش می ارزد. از مصطفی علی پور چند کتاب تا بحال منتشر شده از جمله :” ساختار زبان شعر امروز “/ ” می تراود مهتاب ” : مقدمه ای بر زیبایی شناسی تصویر و زبان شعر نیما/  “از همدان تا صلیب ” : روایت تحلیلی زندگی و اندیشه ی عین القضات همدانی/ ” هفت بند مویه “/  ”از گلوی کوچک رود ” و …

  گم در مه انبوه …

ناقد مصطفی علی پور فصلنامه تخصصی شعر بهار ۱۳۸۹ شماره ۶۹

جایی شنیده ام یا خوانده ام که گوته،شاعر بزرگ آلمان گفته است “موسیقی باخ،مکالمه ای در ذهن خداوند است در آستانه ی آفرینش جهان…” در این گفته گوته،بر دو عنصر موسیقی و مکالمه تاکید می شود؛دو سازه ای که هر چند در بافت زبان هنر شنیداری (موسیقی)است،در بافتار هنر زبانی(شعر)نیز هست.اگر موسیقی بتواند مکالمه ای ازلی باشد،بی گمان شعر به جهت بهره مندی از عناصر سازنده ی مکالمه و به شهادت اعجاز بزرگ پیام آوران خداوند-که کلام است بیش از موسیقی می تواند مکالمه ی ذهن خداوند در آغاز خلقت باشد،به ویژه شعری که ذات آن بر پایه ی نوعی نگاه هستی شناسی فلسفی به نظام حاکم بر کائنات شکل گرفته باشد،نگاهی کلی،عمیق و اسطوره ای که تقریبا اگر نه بر تمامی بلکه بر بیش تر شعرهای دفتر”در تناسخ کلمات”چیره است و این نکاه را حتی عنوان کتاب (در تناسخ کلمات)شهادت می دهد….

بقیه در ادامه مطلب

بی گمان زبان هر شاعر از نوع نگاه وی بر می آید البته اگر زبان زبان باشد و زبان ویژه ی خود شاعر نیز…عناصر جمع آمده ی زبانی مانند:شک،یقین،عقل،عشق و… بسامد قابل توجهی در این اثر دارند؛هستی و عدم …نیز رنج که یادآور رنج های معروف بوداست و همین،شاعر (عبدالحمید ضیایی)را شاعری کلی نگر و ذات گرا معرفی می کند:

هستی و عدم رنج است عشق و شوق غم و رنج است

گریه ی قلم رنج است بی نتیجه می کوشی

از شراب شک هایت،یک دهان بنوشانم

خسته ام زهوشیاری،خسته تر ز مدهوشی…(ص44و43)

رشته ی تحصیلات دانشگاهی شاعر و سیر مطالعاتی وی از یک سو و حضور جدی و کاوشگر او در سرزمین هند، بی گمان در آن چه در تناسخ کلمات می بینیم،به طور جدی اثر گذار بوده است.حتی همین واژه ای تناسخ و بازگشت انسان پس از مرگ،اصل اعتقادی بخشی از هندو ها و همین حضور باورها و اسطوره های مذهبی هندی،شاعر را گوینده ای بادانش و فرهیختگی قابل احترام معرفی می کند:

دیروز/

در حوالی یک معبد/

بودا را دیدم که خسته از تناسخ و نیروانا/

طوری که راهبان نبیند/

زیبایی شگفت آور آیشواریارا/

می گریست/و خواستن/هنوز/

مادر رنج های جهان است.

اصولا حضور شاعر در هند،نگاه وی را و بعد نگاه مخاطب را به سمت معابد و مذاهب شرقی سفر داده است:

نه زیر هیچ انجیری به روشنایی رسیده ام /

نه در کتاب های مقدس دیده ام/

این رازهای ساده ی کوچک را   (ص 163)

این را نه تنها از نگاه کلی وی بلکه از اصطلاحات تخصصی مذاهب شرق در آثار او می توان مثل اوراد(ص 31) آتمن(ص 183)برهمان(ص 183) نیروانا(ص183و…)مایا(ص 184) و… همین شعر او را به جای آن که در سطح رمانتیک واقعیت متوقف می کند،به اعماق حقیقت سیر داده است،کاری که تنها از عهده ی شاعر فیلسوفان تاریخ بر می آید: چون خیام ،سهروردی،عین القضات و در شعر معاصر اسماعیل خویی و…و همین ،از عبدالحمید ضیایی شاعری باسواد بر آورده؛شاعر که دانش خود را در خدمت شعر قرار می دهد و نه شعر را در خدمت دانش و…

عمیق نگریستن در زبان او،هرگز باعث این نشده که شعرش فاقد ادبیت شهودی گردد.شاید تمایز چنین شعرهایی با بیشمار شعرهای همنسلان ضیایی،این باشد.

شعر بسیاری اسباب لذت است و گاه البته موجب تفریح روح و این خوب است،اما شعر ضیایی چیزهایی بسیار به مخاطب می آموزد:مثل چگونه نگاه کردن به هستی یا پی بردن به رازهای کشف و شناخت دو عنصر اساسی در هوشیاری شاعرانه و همین شعر او روزنه ای ساخته به تماشای جهان…

بی گمان همین نگاه کلی و هستی شناسی به جهان،اندیشه ی او را موجز می کند،ایجاز در اندیشه ی او یکی از اصولی ترین ضرورت های زبان شعر،یعنی ایجاز در زبان را فراهم می آورد:

مثل قطعه های شمال یا جنوب(ص 174)آموزگار بوسه ها(ص 186)و…

پس کجایی؟/

از کدام سمت/

می رسم به تو/

شمال/

یا جنوب؟/

بی تو/

در نگاه و/

بر سرم/

طلوع کرده/

یک سپیده ی غریب و بی غروب…

(ص 174)

گاه ،فلسفی نویسی شاعر،اندکمایه از شاعرانگی زبان او می کاهد؛مثلا در قطعه همان ابتدای سفر(بند دوم)ص 170 معلقه ی هشتم (ص 75) خبر بند پایانی و البته قطعه دوم که با طنز و بازی زبانی ظریفی پایان می یابد:

آه از لیالی بی لیلی/

و این غم سپید/

که تاب می خورد/

در زلفکان پریشانش.

و در همان ابتدای سفر(ص 171)از سر شیطنت ناخنکی به حجم می زند؛ناخنکی زبانی که کم زیبا نیست:

می خواستم/

چندان به رهگذران رنگارنگ/

خیره شوم/

تازیبایی پر اندوه تو/

فراموشم شود/

و آرزوی از …با تو لبالب شدن

که به خاطر بهره گیری خاص از حروف در سطر پایانی ،بسیار شبیه تجربه ی یداللهی رویایی شده است:

“من دوست دار از تو بگویم را/

ای جلوه ای از به آرامی…”

و البته طنز ضیایی گاه با نیش و کنایتی در می آمیزد،شیرین و شنیدنی :

تو آخر غزلی صوفیان پست مدرن/

نمی رسند به معنای بیت آخر تو/

شاعران پست مدرن صوفیان اند!(این را ضیایی می گوید)و یا خلعت کشان شعری که شعر را بخشی از پیرایه ها و سنت های زبان شناختی و ادبیت تهی کرده اند!شاعران پست مدرن صوفیان اند از آن منظر که حافظ می گفت:

صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد…

صوفی شهر بین که چون لقمه ی شبهه می خورد…

این گونه طنزگرایی شاعر حتی به دریافت های اسطوره ای او نیز سرایت می کند :

و گوشه ی جگرش را/

دوست می دارد/

بیچاره مادر یهودا/

(ص 101)

یهودا بر ستیغ جلجتا روی تو را بوسید

و هر شب می تراشد با تبسم چوب دارت را                      (ص 176)

اگر به یاد بیاوریم که یهودا از حواریان مسیح (ع)بود و(عیسی ع)را تسلیم کرد،نیش و کنایت نهفته در چند مصرع بالا بیش تر آشکار می شود.

حضور شاعر در هند،پیش از هر شعری در قطعه ی “هند هند” (ص 134) آشکار است،در نام خدایان و بازارهاو…

خسته ام از لقب ها و نقدها…/

از کرشمه های کرشنا/

رمه های راما و جرعه های جاری جمنا/…

(ص 134)

پرداختن به عین القضات همدانی،غزالی و مولانا در راستای همان عمیق نگری شاعر قابل تعریف است،هرچند در قطعه ی عین القضات همدانی کم تر خود عین القضات را بیان می کند:

این سرزمین/

شاید فقط مزار تو باشد/

نه خاک رستن آزادی/

موعظه ی رستگاری را کوتاه کن /

که تردید/

سالخورده تر از تاریخ است…

(ص 136)

اگر بر پیشانی این شعر نام عین القضات نبود هیچ کس در نمی یافت که منظور شاعر کیست.

از سوی دیگر ،آن چه شاعر در این شعر می گوید،به نظر می رسد با اندیشه ی معرفتی و ایدئولوژِیک عین القضات فاصله ای بسیار داشته باشد.

عین القضات بیش از هر کسی به اندیشه ی مبارزاتی و ستم ستیزی اش در برابر سلطان محمود سلجوقی و وزیر حیله گر و غارتگرش ابوالقاسم در گزینی شهرت دارد،چیزی که جای آن در این قطعه به کلی تهی است .این قطعه شاید با خیام یا امام فخر رازی بیش تر مناسبت داشته باشد

تا عین القضات همدانی؛

مگر اینکه بخواهیم مبارزات او را با سلطه ،نوعی “موعظه ی رستگاری” بدانیم که پیام مسلط شاعر در این قطعه است.

مرگ اندیشی ،یک وجهه مهم (اگر نه مسلط)در دفتر در تناسخ کلمات است و این را می توان از رهگذر کاربردهای پر شمار واژه “مرگ” در این کتاب دید:

مدارا می کنم با مرگ/

این گم در مه انبوه…                                 (ص165)

و نمونه ی زیباتر:

رمه ی کلمات را /

به چراگاه گریه/

آورده ام / و مرگ/

گرسنه و کهن سال/

زیر درخت بلوطی خفته است

(ص 123)

این گونه پرداخت به مرگ،همچنان از نوعی نگاه فلسفی نگر او ناشی می شود و همین وجه تمایز اندیشه ی او با شاعران جوان تر نسل او در موضوع مرگ است.مرگ در نگاه او،یک واقعیت فلسفی است نه عدم مطلق.همچنان که زنده یاد شاملو گفته است:

“مرگ دنباله ی هستی است” . با آن چه که در بخشی از آثار شاعران همنسل ضیایی که مرگ را دیوار تاریک نومیدی و شکست و نقطه ی پایان بدفرجام هستی می دانند متفاوت است.در شعر برخی اینان ترس از مرگ بیش تر از خود مرگ وجود دارد.

تجربه های زبانی شاعر در این دفتر کم نیستند،هر چند گاه اندکی ناموفق ،مثل آن چه در قطعه ی “این روزها”(ص 36) می بینیم:”این بی چراترین جهان من هنوز هم”… که می تواند یاد آور :”ما بی چرا زندگانیم/آنان به چرامرگ خود آگاهند”از شاملو باشد.

شاعر بی چراترین جهان را بر پایه ی بافت بی چرا زندگان بر آورده است.همین طور ترکیب پاره پاره دلتنگم(ص 39) که پاره پاره،قیدی برای دلتنگی است اما آشکار نیست دلتنگی پاره پاره یعنی چه؟یا بی شماره دلتنگم(ص 40) شاید منظور شاعر بیشمار=بسیار دلتنگ بودن باشد؛بی شمار دلتنگ بودن حتی اگر ستیزی با منطق زبان نداشته باشد،فاقد زیبایی لازم برای تاثیر حسی بر مخاطب است.به این موارد شاید بشود ضعف تالیف بیت سوم غزل”همانم”را افزوده که بیش تر ناشی از ضرورت و الزام وزنی و قافیه ای است:

دچارم مثل تاویلی غریب از کهنه مکتوبی

که در هر سطر و بندش وسوسه درد زلیخا را

اصل جمله “دچارم درد زلیخا را”…است که اجزای آن با فاصله ای به اندازه ی یک بیت از هم قرار گرفته اند و گویا شکل درست عبارت پایه این است:”به درد زلیخا دچارم” که اجزای آن به صورت غیر معمولی از هم دور افتاده اند .حتی اگر عبارت پایه “به وسوسه دچارم” باشد ،باز هم مصداق ضعف تالیف است و این عبارت،یک حرف اضافه ی کاربردی متمم ساز کم دارد.

یک و دو مورد اشکال وزنی نیز(امیدوارم اشکال حروفچینی باشد)برای شاعری به توانایی های عبدالحمید ضیایی کم نیست:

بعد از نیما غزل هر چند لجبازی ست

خود می و معشوق هر شعر سپیدی تو

از غزل در خواب یقین(ص 50) که با این بیت:

مثل شوق لحظه های صبح عیدی تو

ساده ی دشوار ملموس بعیدی تو

و با وزن (فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فع)شروع می شود و بابیت بعد از نیما غزل هر چند لجبازی ست پایان می یابد که وزن در آن،به کلی در هم ریخته است.

هر چند مضمون آن را نیز پیش از ضیایی،محمد علی بهمنی در مقدمه ی یکی از دفتر های غزلش آورده است.

بهمنی در مقدمه ی “گاهی دلم برای خود تنگ می شود”می نویسد:

“سرودن غزل پس از نیما به نوعی لجبازی می ماند…”

در مصرع دوم و در بیت دوم غزل”خواب یقین”شاعر در تنگنای وزن ناگزیر می شود .شیخ خرقانی (به فتح اول و دوم)را با سکون حرف دوم (خرقانی )بنویسد و این نقض البته نقض مهمی نیست اما نه برای ضیایی:

می دهی نان و از ایمانم نمی پرسی

شیخ خرقانی مگر یا بوسعیدی تو

از قابلیت های ضیایی توانایی های او در واژه آفرینی و ابداع ساخت نحوی است؛مثل”آه ای کدام نذر فراموش”(ص 132)یا”خوشاتر”در این بیت:

خوشا عشقبازی به سبک کهن

خوشاتر تعزل به طرز دری                                         (ص52)

و واژه های “بی کجایی”و “ناکدام”و”بی سوی”

چه فرقی می کند/

که باید مرد/

در بی کجایی کدامین شب/

یا در/

ناکدام بی سوی رفتن و نرسیدن

(ص 111)

هم چنین واژه ی مرکب”گریه آواز” در :

چه رقص گریه آوازی است امشب باد و باران را...

(27)

حتی اگر شاعر در ساخت”گریه آواز”و “گریه خنده” یا”گریه خندیدن” هوشنگ ابتهاج را پیش چشم داشته باشد،از اهمیت این واژه کم نمی کند؛به ویژه این که زیبایی ،توصیف گر باد و باران است:باران که می گرید و باد که آواز می خواند.

         تو هي دير مي كني

در كار خير اين همه تأخير مي كني !

اي مرگ!

 شامِ آخر و

    وقتِ خيانت است

         ما را

          به یک دو بِوسه

                 نمك گير مي كني؟

چه می توان کرد وقتی نمی شود عوامل دیگر و اصلیِ عقب ماندگی را نقد کرد و دیواری هم کوتاه تر از دیوار عارفان وصوفیانِ مادر مرده ی بینوا نیست. شما بگوييد چه می توان کرد؟!!

به هر حال امیدوارم این کتاب هم مثل دیگر تلاش های مثلا علمی ناچیزم ( این ناچیز را هم که می گویم عمیقا به ناچیز بودنش اقرار دارم و از سر فروتنی نیست) قدمی در مسیر حذف عنصر ارادت کورکورانه و گشودن چشم های نقد و شک و پرسش و خرد ورزی به شمار آید.

فعلا این کتاب در کتابفروشی هاشمی(  تلفن تماس : 88925869) واقع در ضلع جنوب شرقی میدان ولی عصر  موجود است و به زودی ( از اول مهر) توزیع گسترده ی آن انجام خواهد شد.

خبر تازه: انتشار کتاب " در غیاب عقل"

           جز معنايي درافكنده

                        در تُهي ِ اشياء

يا جنيني

     زنداني در يائسگي ِ باكرِگان

چه مي تواند باشد مرگ

   نه پاياني بر درنگ ها و

                    نه آغازي تازه

تنها

شايد ميانه اي باشد مرگ

    كه ميل ِ جاودانگي

                از هواخوري

               به پشتِ ميله ها برمي گردد

چه مي تواند باشد عشق

       جز صيادي دل افكنده

                        در تهي ِ دريا ….